sevgili okur,
kibrit kutusunun sözleri, müzikleri, yemekleri, taşları, böcekleri, tıkırtıları, fokurtuları, mırıltıları vesaireleri olarak taşındık. burası bizim için yeni bir yer. yeni bir tarz. şaşırdık… üzüldük… hiçbir suçumuz olmadığı halde yediğimiz sansür bizi hayrete düşürdü. ama yıkılmadık ayaktayız. hepinizi selamlıyoruz… selam, selam, selam…
her şeyi bilemez ki insan…
dün bütün gün ve gece kendimle ilgili öğrendiklerim:
sağlık sektörüne güven duymakta yaşadığım sıkıntının tavan yapmış olduğu. zaten bir sektöre güvenilemeyeceği, teslim olunamayacağı kanaatinin damarlarıma sinmiş bulunduğu…
doktor ayşe ablaya ve fatma’ya güvenimin çok haklı, yerinde ve rahatlatıcı olduğu…
“cesurum, cesurum, cesurum… birşeyden korkmam cesurum” şarkısının favori şarkım olduğu…
ne kadar konforlu bir oda olursa olsun refakatçi olduğum durumlarda uykuyla aramın olmadığı…
nesliyan’ın fedakar bir arkadaşımız olduğu…
ve burada şimdi, kime, nasıl ve neden söyleyeceğimi bilmediğim annemle kurduğum ilişkiye dair az ama önemli – hem de çok çok önemli- hakikatler… gerçekler acı değildir, zaman zaman acıtır…
iyi uykular vietnam!
facebooktan uzaklaşma kararı aldım.. neden bilmiyorum; sanki bu gerekliymiş gibi hissediyorum birkaç zamandır. içimin sesine kulak vereceğim. ki bunu önemli anlarda hep ihmal ederim, umulur ki bu sefer doğru birşey yapıyorumdur. bozuk bir saat kadar olabileyim bari diye düşünüyorum. düşünüyorum; o halde işler sarpa sarmış demektir…
sanırım ilk defa george clooney’i sevdim. sade, şık ve güçlü bir film. oyunculuklar ayrıca başarılı… bağırmayan, söylemek istediğini açık ve doğrudan ileten bir sinema yapıtı. mcCarthy dönemine kısa ve acısız bir bakış. belki daha fazla söylemeye gerek yoktur… zaten ne kadar çok söz söylersek, o kadar karışıyor doğrular gürültü ile…
kader, böyleymiş…
aynı gökkube altında yaşadığımızı düşünmek; milyonlarca, milyarlarca insanla… bir kez bile nazar etmediğim, edemeyeceğim; teninin dokusunu, gözünün rengini bilmediğim, bilemeyeceğim; gülümserken, ağlarken, düşünürken, kızgınken ne şekle büründüğüne şahitlik etmediğim, edemeyeceğim birçoktan da çok yüzün aynı göğe zamanın bir anında çevrilmiş olduğunu hissetmek… ah hissetmek! ruhun titremesi… ruhun, bedene hapis olduğunu bir kez daha idrak etmesi! o fark anında birden çok kişi olmak istemek! birden çok insanın gözünün bebeğine dokunmayı dilemek… var olmakla yok olmak arasında, bir uçtan diğerine savrulup durmak… o fark anında, gökkubeye yüzünü sürmek… al demek; al herşeyim, her zerrem senin olsun! al ki evrenin her zerresinde var olayım… bu hapislikten, bu sürgünden, bu ait olamayıştan kurtulayım! bana ağırlık olan her bir parçam dağılsın, erisin; kalıbım su olsun, aksın; ben olmadan olayım!… ah, hürriyet! hürriyet… “hamd ü senalar… hamd ü senalar… dost ile bayram kıldı bu gönlüm”
